در گذر از لحظه ها

کوچ اجباری

2010-04-10T02:44:00.000-07:00

این خانه را دوست دارم و همین است که رفتن را دشوارتر می کند
شاید هم روزی دوباره برگشتم اینجا و چراغ خانه را روشن کردم

اما فعلاً به مأمنی در همین حوالی (+) کوچیده ام !

...

2010-04-05T12:51:00.000-07:00

دیگر تمام شد
همیشه پیش ازآنکه فکر کنی اتفاق می افتد،
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم.

"فروغ فرخزاد"

پ ن: حس تلخی هست در این
چند واژه سکوت !

آخرین پست سال 88

2010-03-19T17:38:00.000-07:00

یک دوست جیرفتی برایمان تعریف می کرد آخرین باری که توی شهرشان

برف باریده، مربوط به سالها پیش بوده و این واقعه آنقدر در جیرفت، نادر و

عجیب است که مسن ترهای شهر هنوز وقتی می خواهند خاطره ای از

آن سال بازگو کنند، اصطلاح " آن سال ِ برفی" را برایش بکار می برند!

حالا حکایت بُهتِ حادثه هایی که در دل این سال ِ کهنه مانده هم از

همان یادگارهاست که دست کم تا سالها، در خاطر همه می ماند و

شاید تا مدتها بعد خیلی ها یادش کنند که چه سالی بود این 88!

فکر نمی کنم هیچ سالی شرایط جامعه و حتی زندگی شخصی ام

تا این حد دستخوش تغییر شده باشد. این تحول در جامعه، با وجود

همه ی اتفاقات تلخی که رخ داد، به نظرم یک گام رو به جلو بود ...

اینکه اعتراضات و فریادهای آزادی خواهانه بالاخره از حصار دانشگاه ها

گذشت و همصدا با مردم شد. تجربه ی حوادث دردناکی که نگاه خوابزده ی

خیلی از آدمهای روزمره را هوشیارتر کرد.و این نهال نوپای آگاهی که

با خون انسانهای بی گناه جان گرفته، تنها با یک حس مسئولیت عمومی،

آزادی را به ثمر خواهد رساند. آرزویی که دیگر دور از دسترس نیست!

راستش هر چقدر این تاریکی و خفقان سنگین تر میشود، بیشتر به

آن صبح روشنی که در پیش رویمان است ایمان می آورم. انگار که

این سیاهی دارد آخرین تقلاهایش را می کند برای اندکی بیشتر ماندن!

اما سال 88 در زندگی شخصی خود من هم صحنه ی اتفاقات جالبی بود...

بازگشتن به محیط درس و دانشگاه، آن هم بعد از 2-3سال دوری ...

حوزه ی تحصیلی جدید ... دوستان، همکلاسی ها و آشنایی های تازه ...

6تا مسافرت شخصی بسیار خوب در نیمه ی اول سال (تجربه های جالبی

که در این سفرها داشتم) و خیلی اتفاقات دیگر که با این 365 روز همراه شد.

در نهایت، سال عجیبی بود ...از آن سالها که نمیتوان براحتی فراموششان کرد...

اما حالا که کمتر از یک روز به پایان آن باقی مانده، چه بجاست که یادی هم

کنیم از شهدای حوادث خونین امسال( آنها که مظلومیتشان تا ابد روسیاهی دژخیم

را فریاد خواهد کرد) و نیز از آنها که بخاطر عقایدشان دربندند (دانشجویان، روزنامه نگاران،

وبلاگ نویسان، فعالین حقوق زنان، افرادی از اقلیتهای مذهبی و ... )

و به امید ایرانی آزاد و عاری از خشونت، به استقبال این سال جدید برویم!

سال نو پیشاپیش مبارک!

چهارشنبه سوری

2010-03-17T14:25:00.000-07:00

هزارتا فتوا و بهانه ی شرعی براش صادر کن ...

همه ی نیروهای امنیتی ت را از صبح سرکار بذار ...

همه ی خیابونا رو هم ببند و یکطرفه کن ....

هرچی فیلم و سریال و کارتون و برنامه طنز داری همین امشب نشون بده ...

از 6روز قبل همه ش گزارش از بخش سوختگی بیمارستان ها پخش کن ...

هی خط و نشون بکش ... هی تهدید کن ....

اما

نمیتونی ...

نمیتونی این آتش سرخ و همیشه فروزان را از این ملت بگیری ...

نمیتونی این سنتهای اصیل ایرانی را از حافظه ها پاک کنی ...

اون عرب وحشی ِ غارتگر با همه ی ستمی که در حق این سرزمین و

مردمانش کرد، با اون همه ویرانی که به بار آورد، نتونست این نیت پلیدش

را به سرانجام برسونه و تو که شریک و راهبر همون خیانت ِ تاریخی هستی،

تو هم نمیتونی ...

چشمهاتو باز کن! ببین انعکاس هزارباره ی این آتش را در آیینه ی شهر ...

آتشی که نهیبش همه ی پلیدی ها را خواهد سوزاند …

پی نوشت 1: چهارشنبه سوری امسال هم با وجود اینکه فضای امنیتی خیلی شدیدتر

از سالهای گذشته بود، اما با همان استقبال همیشگی برگزار شد.

پی نوشت 2: این مطلبو بخاطر اینکه وبلاگمو فیلتر کردن، نذاشتم…

واقعاً امشب این حس خوب را تجربه کردم … اینکه هیچ ابله یی نمیتونه

فرهنگ و سنتهای ملی ما را ازمون بگیره!

پرنیا

2010-03-11T22:57:00.000-08:00

بدست آوردن دلش، کار سختی نیست ... کافیست برگی از دفترچه ی کوچکت جدا کنی

و با چندبار تازدن آن، ساده ترین کاردستی دوران کودکی ات را برایش بسازی ... بعدش

آنقدر صمیمانه، شادمانی اش را با تو قسمت می کند که به خیالت می رسد شاید او را

پیش از اینها می شناخته ای ... انگار که در پستوی نهفته ای از وجودت، کودکی آرمیده

که رویای ناتمامش هربار در چهره ای آشنا، جان میگیرد و حالا این خیال، در کالبد او

دارد نفس می کشد!

بغلش می کنم و آرام روی زانوهایم می نشانمش ...

همانطور که تند تند حرف میزند مدام سرش را اینطرف و آنطرف می کند ... اصرار دارد

حتماً موقع حرف زدن، با آن چشمهای مشکی ِ درشتش، نگاهت کند...

هربار که می خندد یا سرش را تکان می دهد، نرمی موهای قهوه ای اش را روی گونه هایم

حس می کنم... انگار که یک دنیا مهربانی و آرامش را در آغوش کشیده باشی ... گرم و

سرشار از طراوت زندگی... انگار که برای لحظاتی هرچند کوتاه، جای همه ی دلتنگی ها و

تنهایی هایت را با معصومیت و محبت کودکانه اش پُر کرده است!

هشتم مارس

2010-03-08T05:52:00.000-08:00

8 مارس

روز جهانی زن

گرامی باد

پی نوشت: در آستانه ی این روز، دو رسانه جدید از سوی فعالان حقوق زنان

در داخل ایران راه اندازی شد. ( اینجا و اینجا )

عادت نکرده ام

2010-03-05T12:16:00.000-08:00

عادت نکرده ام

به وقاحت نگاهت،

به حقارت واژه هایت،

و حتی

به این سکوت

که گستاخی ِ تو را

بی پاسخ می گذارد!

عادت نکرده ام

به این حصار که

بر فکرم

ذهنم

آرزوهایم

خواسته هایم

جسمم

تحمیل کرده ای

تا اندک تخطی از آن،

همه دَدمنشی ِ لجام گسیخته ات را

توجیه کند!

عادت نکرده ام

به دیدن تو

بر تصویر هر روز ِ این پیاده روها،

لکه ی ننگی که

در خاطر خیابان

ماندگار شده …

هر روز

در چهره ای تازه

اما

با همان آوای رکیک!

عادت نکرده ام

و این تنها امیدی ست

که رستاخیز رهایی مان را

نزدیکتر می کند!

آنجا که میشود تو را هم

مانند همه ی آن پسمانده های متعفن ِ جاهلیت،

از چهره ی غبارآلودِ شهر

زدود!

پی نوشت: نه به این خاطر که حرفش بدتر از آن چیزی بوده که همیشه

توی خیابان، از کوچک و بزرگِ جماعت مردانی نامحترم میشنویم، بیشتر شاید از سر ِ

یک بغض ِفروخورده که بارها سعی میکنی نادیده اش بگیری و آخرش یک روز تحملت

تمام می شود و دلت می خواهد آن را جایی فریاد کنی!

دو شعر از مجموعه ی باغبان جهنم/ شمس لنگرودی

2010-02-25T23:41:00.000-08:00

باران

ببار

ببار و خیابان ها را غرق کن

بر سر این چهارراه

در انتظار نوحیم.

باران ببار و تنگ حوصلگی مکن

آب، اگر از سر نگذشته باشد

کشتی نوح

نخواهد رسید.

نوح خواهد آمد

و کبوترش را

بر میدان ها و اداره های دفن شده در توفان

رها خواهد کرد

تا بر نک بانک ها بنشیند

و از رستگاری

خبر آورد.

قدری شتاب کن باران

ببین

دلال های چوب

چگونه به هر سوئی می دوند و عرق می ریزند

باران

ببار و خیابان ها را غرق کن

و فقط لامپ ها را نپوشان

که چهره ی نوح را ببینیم

ما از جماعت کشتی

فقط ابلیس را می شناسیم.

پروردگارا

گریه مکن

درست می شود

اینان پیامبران شما نیستند

پیامبران شما

کتاب هایشان را خمیر کرده اند

و بر سر بازار

کاغذ می فروشند.

پی نوشت: این کتاب را دیشب گرفتم و باید بگم مثل بقیه آثاری که از جناب لنگرودی

دیدم، مجموعه ای ست دلنشین و البته قابل تأمل!

نمایشگاه نقش و کرشمه

2010-02-22T11:52:00.000-08:00

اولین بار هنر خطاطی و طراحی استادم را روی تقدیرنامه هایی که

بعد یکی از اجراهای گروه توی دانشگاه فردوسی از طرف ایشون

بهمون هدیه شد، دیدم.

اما امشب، تصویر شفافتری از این ذوق هنرمندانه را در نمایشگاه

آثار "نقش و کرشمه" استاد، تجربه کردم ... خیلی زیبا بود!

محسن رستگار حسینی، طراح و گرافیست و ابداع کننده ی سبک کرشمه ی

تلفیقی (این سبک تلفیقی از نقاشی و خوشنویسی و گرافیک است که براساس

موضوع و محتوای آثار، طراحی و اجرا می شود) و علاوه بر آن یکی از اساتید دف مشهد

و سرپرست گروه پوردستان است.

این نمایشگاه تا 6 اسفند در نگارخانه ی سروش مشهد در معرض بازدید عموم

قرار دارد.

نیمه ی گمشده

2010-02-18T09:58:00.000-08:00

" من شنیده بودم که آدم وقتی نیمه ی گمشده ش رو پیدا می کنه، یک نگاه کافیه

تا اون محبت، خودشو نشون بده ...هیچوقت باور نمی کردم که واقعاً اینطوری باشه ...

ببینید خانم! نه من بچه ام و نه شما ... هر دومون آدمهای پخته و بالغی هستیم ..

خواهش می کنم به حرفام گوش کنید، ضرر نمی کنید ... میدونم که جسارت کردم

توی محله، اینطوری مزاحمتون شدم، اما خواهش می کنم صحبتام رو بشنوید بعد

تصمیم بگیرید.... من اصلاً قصد مزاحمت ندارم ... لطف کنید با این شماره یه تماس

بگیرید... من حتماً باید باهاتون صحبت کنم .. اینجا نمیشه...

توی محل، صورتِ خوشی نداره ... "

فکرش را بکن!در حالی که سنگینی ِ کتاب قطور تاریخ تمدن ویل دورانت (که به توصیه

دوستی از کتابخانه ی آن سرشهر گرفته ای) را هِی توی دستت جابجا می کنی و

عجله داری که زودتر به خانه برسی، یکی دارد قدم به قدم ات می آید و این حرفها را

تحویلت میدهد! بعدش با چند قدم بلندتر جلو میزند و مقابلت می ایستد، تکه کاغذ

کوچکی را که فقط یک ردیف شماره با عجله روی آن نوشته شده، محتاطانه به طرفت

می گیرد و چندبار آهسته می گوید "خواهش می کنم" ...

کاغذ را که ازش میگیرم، تشکر میکند و از همان راه برمی گردد ...

صدای ماشین بازیافت شهرداری از کوچه پشتی می آید...

برمی گردم و یکبار دیگر به آن کاغذ زرد مچاله شده روی زباله های بازیافتی کنار خیابان،

نگاه می کنم ... از تصور آن چهره ی گِرد با عینک آفتابی که نصف صورتش را پوشانده و

آنقدر جدی حرف میزند که انگار دارد موضوع کاری مهمی را توی یک جلسه رسمی مطرح

می کند، و بیش از همه، از آن "نیمه ی گمشده" گفتنش، خنده ام می گیرد!

واقعاً همینمان هم مانده بود که نیمه ی گمشده مان را توی خیابان، زیارت کنیم !!!!!!

پی نوشت: این کتاب تاریخ تمدن را تازه شروع کردم، خیلی جالبه ... فقط نمیدونم

چندسال طول میکشه تا آدم 14جلد 1200 صفحه ای را با اون خط ریز بخونه!

میل اخنگان

2010-02-15T04:16:00.000-08:00

در امتداد جاده ی توس به سمت روستای پاژ (زادگاه فردوسی) که حرکت کنید، بعد از

طی چندین کیلومتر در یک مسیر بیابانی، به بنایی آجری در حاشیه ی خیابان می رسید.

بنایی تاریخی که اگر پیشتر، تصویری از آن ندیده باشید شاید بی توجه از کنارش عبور کنید

چرا که حتی تابلویی برای معرفی آن در محل نصب نشده است.

میل اخنگان را حتی خیلی از مشهدی ها به خوبی نمی شناسند. من هم تا چند سال پیش

که با گروهی از بچه های انجمن اسلامی دانشکده برای بازدید این منطقه رفته بودیم، چیزی

درباره اش نمی دانستم. درون این بنای تاریخی که گویا مربوط به قرن نهم هجری میباشد،

مقبره ای هست که برخی آن را به گوهرتاج خواهر گوهرشاد منتسب می کنند و عده ای دیگر

آن را گور یک دختر هندی میدانند که خانواده اش آنجا ملکی داشته اند و خودش در راه زیارت

حرم امام رضا(ع) درگذشته و در ملک پدری دفن شده است.

امروز دوباره برای بازدید این بنای تاریخی رفته بودیم. چیزی که بیش از همه در ذهن آدم

می ماند غربت ِ تلخی ست که این مقبره ی رو به ویرانی، آن را به تصویر می کشد.

حس یک تبعیدی که توی این بیابان به فراموشی سپرده شده است!

پی نوشت: برای کسب اطلاعات بیشتر درباره ی این بنا، اینجا و اینجا را ببینید.

برف

2010-02-13T09:40:00.000-08:00

توی این یه هفته ای که آرزو برای تعطیلات بین ترم آمده بود مشهد، اینقدر از پیست های

اسکی تبریز گفت که کم مانده بود یک سفر خانوادگی به همین منظور تدارک ببینیم!

مشهد، پیست اسکی به آن شکل مدرنش، ندارد.. فقط چند تا منطقه ی کوهستانی

هست که اغلب بعد از بارش یک برف درست و حسابی، ملت برای اینجور تفریحات( البته

به شکل کاملاً سنتی اش!! ) به آنجا هجوم می آورند ... این جور مواقع، معمولاً هر

ماشینی که میبینی، هزار نفر آدم توش نشسته اند و اغلب یک تیوپ بزرگ هم روی

سقفش دیده می شود! خلاصه اینکه همه به هر طریق ممکن سعی می کنند آن روز را

حسابی خوش بگذرانند .. و این پیست های سنتی هم در جای خودش، خیلی شاد و پرهیاهوست!

البته زمستان امسال که اصلاً برف ِ زمینگیری نداشتیم. اینقدر که هوس برف بازی کرده بودیم،

با دیدن همین یک ذره برفی که از دیشب روی زمین نشسته بود، صبح شال و کلاه کردیم و

رفتیم خارج شهر ... گرچه به قول بابا، برفش اینقدر پنبه ای بود که نمیشد حتی باهاش

گلوله ی برفی درست کرد، ولی بالاخره با همین برف کم هم ما برف بازیمان را کردیم!

صمیمیتی از جنس ِ تو

2010-02-12T08:48:00.000-08:00

مهربانی اش، دلتنگت می کند ... از آنهایی ست که هر چقدر بیشتر سعی میکنی

نادیده اش بگیری، توی تصویر روزانه ی زندگی ات، پررنگ تر می شود ... و چگونه است که

گاهی صمیمیتی از جنس ِ او، اینقدر آدم را غصه دار می کند!

واقعیتش اینست که من تا حالا هیچوقت، تنها با احساسم تصمیم نگرفته ام ... شاید

به همین دلیل می توانم دیگرانی را که گاهی از نظر منطقی سنخیتی با هم نداریم،

در نهایت صمیمیت، فقط در جایگاه یک دوست معمولی ببینم ... اما میان این دوستی ها

و آشنایی ها، گاهی به آدمهایی برمیخوری که مهربانی شان آنقدر شفاف و بی آلایش

است که دلت را می لرزاند ...

و همه چیز آنقدر سخت می شود که دیگر حضورش، حرفهایش و هر چه مربوط به

این دوستی ست، غمگینت می کند!

پ ن: حرف ِ ماندن نیست ... از آن خاطره هاست که باید گذاشت و گذشت!

ناتنی

2010-02-01T07:32:00.003-08:00

" توی فکری؟ خسته ام خانم. خیلی خسته ام. دارم تمام می شوم.

چای را در استکان ریخت. جایی باید تمام شد. تا تمام نشوی شروع نمیشوی.

گفتم خیلی بی رحم اند. همه چیز را مصادره کرده اند خدا را هم مصادره کرده اند."

" بلندترین چیزی که در این شهر به نظر می آمد همین گلدسته ها بود، بعدش درختان کاج.

طلبه ها را می دیدم که یا از حرم بیرون می آمدند یا تو می رفتند و هربار لب هاشان را

می گذاشتن روی در و آن را می بوسیدند.

توی این شهر فقط دو چیز را می شد در ملأعام بوسید؛ در و ضریح ِ حرم را

یا دست علما و مراجع تقلید را. "

" فکر می کنم دیگر نمی توانم تنها بمانم. نمی توانم به تو فکر نکنم. دست هام را

روی موهاش سُراندم. با من هم اگر باشی، تنها خواهی بود. تنهایی هیچ وقت از آدم

جدا نمی شود. گونه اش را چسباند روی صورتم. نفس اش لاله ی گوش ام را گرم می کرد.

با تو که باشم تنهایی ام را قسمت می کنم. عشق، بیرون آمدن از تنهایی نیست

فقط تقسیم کردن آن است با کسی که دوستش داریم. "

" خب چرا نمی روی یک جای دیگر؟ کجا برویم آقا؟ نمی خواهیم برویم پُستی بگیریم.

ما نمی توانیم قاضی شویم یا برویم ارتش، عقیدتی سیاسی. این همه درس خواندیم،

حالا برویم کارمند دولت شویم؟ خوب چرا آمدی حوزه؟ نمی دانیم آقا، فکر می کردیم می آییم

نورانی می شویم. از وقتی دیدیم همه ی معلم های اخلاق، مواجب بگیر دولت شده اند

دل مان گرفته. سرخورده شده ایم آقا! حالا برای مان از عرفان، همین صدای شجریان مانده. "

** قسمتهایی از رمان ناتنی نوشته ی مهدی خلجی

انگار همیشه ممنوعه بودن ِ یک کتاب، آدم را بیشتر مشتاق خواندنش می کند ...

حالا لزوماً همه ی ممنوعه ها هم جالب از آب در نمی آیند، اما خب بهرحال مزه دارد ...

توی این بازه ی امتحانات پایان ترم(که گذشت)، 3-4 تا از اینجور کتابها خواندم...

این شیوه ی درس خواندن پای کامپیوتر، با همه ی سختی هایش، لااقل همین مزیت را

دارد که می توانی نسخه مجازی ِ کتابهای نایاب را هم در حین آن، مطالعه کنی!

رمان ناتنی را چندوقت پیش، یکی از آشنایان توی وبلاگش معرفی کرده بود ... با اینکه

زیاد اهل رمان خواندن نیستم اما خیلی دلم می خواست این کتاب را پیدا کنم.

ناتنی، از آن کتابهایی ست که مقبول عام نمیشود... سبک نگارشی ِ دشواری که

انتخاب شده و بیش از آن، محتوای کتاب، موضوع جاافتاده ای نیست ...اما توی بعضی

قسمتها، قلم تیز و برنده ی نویسنده، جذایبیت خاصی دارد ... یا حتی همین پیچیدگی های

ذهن شخصیت داستان و اینکه مجبورت می کند با دقت به حرفهاش گوش دهی تا بتوانی

تغییر زمان حال و گذشته را در صحبتها متوجه شوی ...

یکی از بخش های قشنگ این سبک روایی که خیلی به نظرم جالب بود اینجاست :

" بعضی وقت ها عبور طولانی و مکرر مورچه ها را نگاه می کردم. از لانه می آمدند و

به لانه باز می گشتند. زن ها همه در پارچه های سیاه پوشیده بودند. خیلی دوست داشتم

تشخیص می دادم کدام یک از مورچه ها ماده اند و کدام نر.

چهره ی مردها سوخته بود. مورچه های سبز را جدا می کردم. از مسیر معمولی بیرون

می بردمشان تا بیشتر جلو من راه بروند، بیشتر ببینمشان. همه پوشیده بودند. طلبه ها

غیر از لباس عادی که لباس خانه بود، قبایی داشتند که یک بار و نیم دور بدن می پیچید.

شانه هاشان زیر تکه تکه های سوسک مرده ای خم شده بود. رویش هم عبایی

می انداختند که درحقیقت می شد سه بار دور هیکل آدم بگردد. روی سرشان هم عمامه

می بستند سیاه یا سفید، دست کم پنج متر. تمام راه شان پنج سانت نمی شد. می رفتند

و می آمدند. گاهی حتی چیزی هم همراه خود نداشتند؛ نه پای سوسکی و نه سرش را.

عادت داشتند این راه را طی کنند. سعی می کردم بفهمم چگونه فکر می کنند؟ چیزی

دستگیرم نمی شد. جای ام را تغییر دادم. سمت دیگر ِ لانه دراز کشیدم. دست هام را زیر چانه

قفل کردم. فرقی به حالشان نداشت. باز می رفتند و می آمدند. می رفتم و می آمدم. "

فایل pdf کتاب را میتونید از اینجا دریافت کنید.

فرصت لحظه ای آرامش

2010-01-24T03:52:00.000-08:00

همینطور که دارم فایلهای درسی ام را می خوانم، گاهی تمام صفحات

را کوچک می کنم تا تصویرش را روی دسکتاپ ببینم …

این فرشته ی کوچک!

انگار که بعد از یک روز هیجان انگیز و شاد، از فرط خستگی خوابش برده ….

و آن هم با چه آرامشی!

آدم را بدجوری درگیر خودش می کند!

پ.ن : همیشه فکر می کنم مادرهایی که دخترکوچولو دارند، خیلی خوشبخت ترند...

انگار که این مخلوقات کوچک و دوست داشتنی، چیزی بیش از آنچه همیشه بوده،

به معنای زندگی می افزایند... شاید بخاطر آن مهربانی و معصومیت کودکانه ای

که توی نگاه ها، رفتارها و حتی توی خنده ها و گریه هایشان هست ...

مثل یک حس ناب که دلگرمت می کند!

او در جایگاه پالاینده و خالص کننده نقره خواهد نشست

2010-01-23T01:15:00.000-08:00

چند روز پیش، یکی از همکلاسی ها، مطلب جالبی برایمان ایمیل

کرده بود که خیلی از تعبیر و محتوای تازه اش، خوشم آمد...

فکر کردم مطرح کردنش در این خانه ی مجازی هم خالی از لطف نیست.

در Malachi آیه 3:3 آمده است:

« او در جایگاه پالاینده و خالص کننده نقره خواهد نشست »

این آیه برخی از خانمهای کلاس انجیل خوانی را دچار سردرگمی کرد. آنها

نمی‌دانستند که این عبارت در مورد ویژگی و ماهیت خداوند چه مفهومی

می‌تواند داشته باشد. از این رو یکی از خانمها پیشنهاد داد فرایند تصفیه و

پالایش نقره را بررسی کند و نتیجه را در جلسه بعدی انجیل خوانی به اطلاع سایرین برساند.

همان هفته با یک نقره‌کار تماس گرفت و قرار شد او را درمحل کارش ملاقات کند

تا نحوه کار او را از نزدیک ببیند. او در مورد علت علاقه خود، گذشته از کنجکاوی

در زمینه پالایش نقره چیزی نگفت.

وقتی طرز کار نقره کار را تماشا می‌کرد، دید که او قطعه‌ای نقره را روی آتش گرفت

و گذاشت کاملاً داغ شود. او توضیح داد که برای پالایش نقره لازم است آن را

در وسط شعله، جایی که داغتر از همه جاست نگهداشت تا همه ناخالصی‌های آن

سوخته و از بین برود.

زن اندیشید ما نیز در چنین نقطه داغی نگه داشته می‌شویم. بعد دوباره به این آیه

که می‌گفت: «او در جایگاه پالاینده و خالص کننده نقره خواهد نشست» فکر کرد.

از نقره‌کار پرسیدآیا واقعاً در تمام مدتی که نقره در حال خلوص یافتن است،

او باید آنجا جلوی آتش بنشیند؟

مرد جواب داد بله، نه تنها باید آنجا بنشیند و قطعه نقره را نگهدارد بلکه باید چشمانش را

نیز تمام مدت به آن بدوزد.. اگر در تمام آن مدت، لحظه‌ای نقره را رها کند، خراب خواهد شد.

زن لحظه‌ای سکوت کرد. بعد پرسید: «از کجا می‌فهمی نقره کاملاً خالص شده است؟»

مرد خندید و گفت: «خوب، خیلی راحت است. هر وقت تصویر خودم را در آن ببینم.»

اگر امروز داغی آتش را احساس می‌کنی، به یاد داشته باش که

خداوند چشم به تو دوخته و همچنان به تو خواهد نگریست تا تصویر خود را در تو ببیند.

چیزهایی هست که مزه می دهد

2010-01-18T12:02:00.000-08:00

- " خانه ت دور است؟"

: " پشت کاروان سرای ایاغ خانه، کاشی چهل."

[ برای چی پلاک چهل؟

خانه، درخت و هر چیزی که مال ماست به مرور جزئی از ما می شود.

آدم نباید هیچ وقت تسلیم بشود و بگذارد یک کارمند دون پایه شهرداری

برایش تعیین تکلیف کند و هر کاشی ای را که خواست سر در خانه ات

بزند. من کاشی چهل را دوست دارم، نه حتی پلاک چهل را. چهل عدد

مقدسی است، علامت ایمان داشتن به چیزی است. نمی دانم، شاید هم

یک جور مبارزه طلبی است....]

[ چرا آلو خریدی؟

خیلی مزه می دهد آدم با زنی که قیافه اش آشناست، یا فکر می کند

که آشناست راه برود، حرف بزند و آلو بخورد. مخصوصاً که پاش

دمپایی صورتی باشد. شاید اصلاً دمپایی را برای همین خریده بودم...]

** چیزهایی هست که مزه می دهد/ محمدرضا کاتب

بوی ِ جوی ِ مولیان آید همی

2010-01-14T11:21:00.000-08:00

یادم نیست که این درس را سال چندم دبیرستان توی کتاب ادبیاتمان داشتیم...

اما حرفهای معلم درباره ی آن شنیدنی بود... داستان این شعر از آن حکایتهایی ست

که به دل، خوش می نشیند.

می گویند که نصر بن احمد ساماني يك بار به همراه سپاهيان و خدم و حشم خود به

هرات مسافرت كرده بود. از شدت خوشی ِ حال و هوای آنجا، بازگشت را مدام عقب انداخته

و 4سال آنجا ماند. همراهانش که از دوری خانه و خانواده شان، غمگین و دلگیر شده بودند

از رودکی کمک خواستند که به نحوی سلطان را راضی به بازگشت کند. رودکی پذیرفت ..

قصیده ای سرود و هنگام صبح، چنگ به دست گرفته و این قصیده ی زیبا و شورانگیز را آغاز کرد:

بوی جوی مولیان آید همی / یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی راه او / زیر پایم پرنیان آید همی

آب جیحون از نشاط روی دوست / خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا شاد باش و دیر زی / میر زی تو شادمان آید همی

میر ماه است و بخارا آسمان / ماه سوی آسمان آید همی

میر سرو است و بخارا بوستان / سرو سوی بوستان آید همی

آفرین و مدح سود آید همی / گر به گنج اندر زیان آید همی

می گویند از شنیدن این قصیده، امیر چنان برآشفت و از خود بی خود شد

که همانجا از تخت فرود آمد و به تاخت، سوی بخارا شتافت.

پی نوشت: چند روز پیش، در قسمتی از موسیقی ِ تئاتر "مرغ مینا"

این آهنگ را شنیدم ... می توانید از اینجا آن را دریافت کنید.

( track13 ، آهنگ "بوی جوی مولیان" است)

پی نوشت: با تشکر از این وبلاگ.

چند شعر از محمد شهیدی

2010-01-14T02:07:00.000-08:00

تو که غریبه نیستی

ما فقط شماره ی کفش هایمان فرق می کرد

تعداد ریگ هایمان

خرده شیشه هایمان

تو که غریبه نیستی

ما فقط جنسمان فرق می کرد

من از آتش بودم

تو از گل

خطاهایت را

پای من می نوشتند

گناهانت را

پیراهن دریدی

برادرت را کشتی

مرا تبعید کردند!

آشنای من

ما به هم نزدیکیم

مثل دو کهکشان

چند میلیون سال نوری فاصله زیادی نیست!

دستانم

رودخانه ای

که

اندوهت را شست

تنهایی ات را پوشاند

و دکمه های اخمت را گشود

پرتم نکن

چون سیگار نیمه جانی از ماشین

بی آنکه

اوسنه ی لبهایم را

پُکی عمیق زده باشی.

به باغ بیندیش

و زمستان را

از شانه ی دیوار بتکان.

آه

آزادی

پوتین هایمان به تو می خندد.

*شعرها از مجموعه ی "برکه ی کاغذی"

پرتره ی مرد ناتمام

2010-01-09T14:47:00.000-08:00

" خیلی ساده ست. من زندگیمو می کنم. زندگی من برای ادامه پیدا کردن،

نیاز به آدم دیگه ای نداره. من هم مثل هر آدم دیگه ای احساس می کنم نیاز

به یه آدم _فقط یه آدم_ در کنارم دارم؛ کسی که مثل لنگر بتونم گاهی

بهش گیر کنم و آروم و بی حرکت باشم. اما وقتی این لنگر خودش دنبال

یه تخت سنگ باشه ... اون وقت بهتره به هیچ چیزی فکر نکنم. "

"پرتره ی مرد ناتمام/ امیرحسین یزدان بد"

خیلی دلم می خواست این کتابو بخونم ... آخه نقدهای زیادی

درباره ش دیده بودم ... حالا بعد از چند بار سرک کشیدن توی

کتابفروشی های شهر و شنیدن این جمله که

"خانوم، سفارش دادیم،میرسه " ... بالاخره امروز اونو از

کتابفروشی ِصدرا گرفتم ...

با اینکه سعی می کردم نقدها را دقیق نخونم تا طعم داستان هاش

برام بی مزه نشه ... اما خب به نظر من، مجموعه داستانی بود

درحد متوسط...

نیوه مانگ

2010-01-02T14:03:00.001-08:00

– مامو، اسم این قطعه رو چی بذاریم؟

: وقتی رسیدیم اونجا میگم

خیلی خوب میشه... مامو و پسران و صدای آسمانی

که خیلی بهمون میاد

نیوه مانگ، از آن فیلم هایی ست که در خاطر می ماند ...

نغمه های محزون ِ هشو....

نگاه های نگران ِ مامو ...

صدای خرد شدن و شکستن سازهای پسرانش،

وقتی سربازان مرزی آنها را از ماشین به بیرون پرت می کنند

و اندوهی که توی چهره پیرمرد موج می زند ...

و حتی بغض ِ تمنا هایش،

تقلای پیرمرد برای فریاد کردن آوازهای خاموش ِ

سرزمین ِ مادری ...

کی می خواد جلوی منو بگیره؟

سی و پنج سال نذاشتن بخونم، برای چی؟

این دفعه نمیذارم

باید برم، حتی اگه منو بکشن!

و ایجاز ِ آن صدای آسمانی ...

"صدایی که اینهمه سال گمشده بود"

پی نوشت: خلاصه ای از فیلم و عکسهای مربوط به آن را در این لینک ببینید.

تردید

2009-12-31T16:39:00.000-08:00

سکوت می کنی ... سکوت می کنی و به خیالت این خواب ِ آشفته بالاخره

جایی همین نزدیکی ها،تمام می شود ... با خودت فکر می کنی شاید بشود

این بغض را چند روزی تحمل کرد و دم نزد ...

اما نه ... تمام شدنی نیست ... انگار جزئی از برنامه زندگی مان شده ...

اینکه هر روز یه مشت خبرهای تلخ از گوشه و کنار بشنویم ... " در درگیری های

تهران عده ای کشته و زخمی شدند" ... " کردستان دونفر اعدام شدند " ...

"درگیری خونین در سیرجان" ... "حمله انصار حزب الله به دانشجویان دانشگاه آزاد

مشهد، چندنفر زخمی و تعداد زیادی بازداشت شدند " ....

و حتی توی یک مهمانی دوستانه ... امشب یکی از بچه ها تعریف می کرد

روز عاشورا با همسرش نزدیک حرم بودند که عده ای لباس شخصی به مردم حمله

می کنند ... جای کبودی هنوز روی دست و پیشانی اش بود ... می گفت تا عصر

توی کلانتری نگه شان داشته اند و آخر سر هم برایشان پرونده سازی

کرده اند که لابد اغتشاش گرند که ظهر عاشورا آمده اند اطراف حرم!!

□□

" باید صبور و مقاوم باشی تا بتونی در سخت ترین شرایط، درست و منطقی رفتار کنی "

این را که می گوید، سپیدی موهایش بیشتر به چشمم می آید ... و سکوتی که

خاطرات آن سالهای دور را کتمان می کند ... هنوز نمی دانم چرا دلش نمی خواهد

از آن روزهای مبارزه و آزادی خواهی حرفی بزند ...از آن زندان سیاه ... انفرادی ...

و مرگی که در یک قدمی شان زوزه می کشیده است! ...

چرا نمی گوید که آنچه قرار بود این ملت را از استبداد رهایی بخشد، ثمره ی

مجاهدتهایی ست که او هم از نزدیک حسشان کرده!

هنوز هم سکوت می کند ....

□□

بطوراتفاقی توی یک کتابخانه مجازی آن را پیدا کردم وخواندم ...

"زنان پرده نشین و نخبگان جوشن پوش" .. مدتها پیش اسم این کتاب را

شنیده بودم و می دانستم جار و جنجالی به پا کرده و بعد هم در مدت کوتاهی،

آن را به دستور بالانشین های قدرت، جمع آوری کرده اند ....

همیشه دغدغه ام بود ... توی جلسات انجمن، وقتی به بحث های مذهبی

و دینی می رسیدیم نظرات خیلی متفاوت میشد ... این چالش به قدری

عمیق بود که مجبور بودی زیاد درباره اش مطالعه کنی و بشنوی ...

دکتر شریعتی، مهندس بازرگان، آیت الله طالقانی و خیلی های دیگر ...

محتوای یک قفسه از کتابخانه ام که یادگار همان روزگار است ... طوری

شده بود که انگار بهشان پناه می بردم ... به آن تصویر روشنی از دین که

محتوای تمام کتابهای دکتر شریعتی بود و من آنقدر باورشان داشتم که

در برابر بیشتر ِ "چرا" ها ، سراغشان می رفتم... شاید به این خاطر که

نویسنده ای تمام اعتقاد راسخش را با عشق در این کلمات به تصویر می کشد.

این دغدغه بخصوص درمورد مساله حقوق زن در اسلام، خیلی پررنگتر بود ...

هرجا مطلب یا مجموعه ای در تأیید نگاه انسانی و برابر ِ اسلام به زن، می دیدم

آن را در فرصتی توی جمع مطرح می کردم ... گرچه همیشه اینقدر تفسیرها و

شواهد ناامیدکننده ای وجود داشت که این نقاط روشن، زیاد هم به چشم

نمی آمد ... اما به نظرم این مساله آنقدر مهم بود که لازم باشد بخاطرش

کتابها را زیر و رو کنی ...

خوب یادم هست یکبار بحث روی کلیت قرآن بود ... حرفها که بالا گرفت

یکی از بچه ها گفت "اشکال کار شما اینه که درون این مذهب قرار گرفتید

و دارید درباره ش صحبت می کنید ...یه بررسی منطقی، لازمش اینه که

بیاین بیرون و از خارج به این سیستم نگاه کنید... بدون تعصب و

احساسات مذهبی! "

تا حدودی حرفش درست بود ... دین و مذهب آنقدر با زندگی ما عجین شده

که حتی کمی تردید در آن هم باعث نگرانی مان می شود ... این احساسی ست

که شاید خیلی ها آن را تجربه کرده باشند ...

اما واقعاً تا کجا می توان با قدمهایی محتاطانه پیش رفت؟

حالا، درست وسط همین روزهای آشفته، رسیده ام به آن تردید بزرگ

که باورهای همزاد ِ سالیانم را نهیب می زند ...

هر چه بیشتر می خوانم ومی بینم و می شنوم، این دلزدگی بیشتر

می شود ... گفتنش ساده نیست اما وقتی به تمام مظاهر اسلامی

در تاریخ و فرهنگ ایران و مناسبات اجتماعی و سیاسی ملتمان

نگاه می کنم، اینقدر تاریکی و بدبختی هست که با آن اعتقاداتِ

بی چون و چرا، نمی توان توجیه اش کرد!

و واقعاً فاجعه آمیزترین اثرات آن هم از همین حکومت دینی نشأت گرفته ...

یعنی وقتی تاریخ ایران پیش از اسلام را با بعد از آن مقایسه می کنید این

تغییر فاحش را متوجه می شوید مخصوصاً از زمان صفویه به بعد .... و شاید

یکی از دردناکترین قسمتهایش بررسی نقش و موقعیت زنان در این

دو دوره ی تاریخی است ... در دوره ی اول زنانی را می بینیم که قدرت اجتماعی

و سیاسی شان با مردان برابری می کند ... و از نظر موقعیتشان در جامعه و حتی

به لحاظ پوشش، سمبل یک فرهنگ متمدن هستند(یادم هست که بررسی جالبی

از این نوع ِ پوشش را بچه های تاریخ دانشگاه فردوسی در قالب نمایشگاهی

ارائه کرده بودند) و حالا در مقابل آن، رجوع کنید به منابعی درباره ی موقعیت زنان

در عصر صفویه و بعد از آن .... درست مثل یک کابوس ِ تاریخی ست!!!

همه ی اینها بغضی را به آدم تحمیل می کند که به سادگی نمیتوانی از کنارش بگذری ...

واقعاً با آن تمدن درخشان 2500 ساله، حالا کجای کاریم؟!

پی نوشت 1: فایل کتاب "زنان پرده نشین و نخبگان جوشن پوش" را می توانید

از اینجا دریافت کنید

پی نوشت 2:نمی دانم ...شاید حوادث بدی که شاهدش بودیم دلیلش باشد

اما نسبت به بعضی چیزها بدجوری آلرژی پیدا کردم ...مثل صدای نوحه و روضه ...

خانمهای چادر سیاهی که هیچی از صورتشان پیدا نیست یا آنها که پوشیه ونقاب

می زنند (کلاً با چادر،مشکل شخصی دارم) و مخصوصاً آن جماعت همیشه در صحنه شان

که اتفاقاً نقش بسزایی هم در بازتولید خرافات مذهبی دارند و به اسم امر به معروف،

هر چرت و پرتی می گویند... مردهای ریشو با لباسهای یقه شیخی که حتماً دکمه ی

آخر پیراهنشان هم بسته است(آخ! مخصوصاً آن پرروهاشون که دو ساعت خیره نگاهت

می کنند وبعد میگن حجابتو درست کن) ... بسیج و مخلفاتش ... جماعت بی منطق

و معلوم الحالی که توی شلوغی ها با چوب و چماقشان می آیند ثواب آخرت جمع کنند...

عمامه و عبا(شایدبعضی هاشون خوبن اما اکثراً مثل ظاهرشون، عذاب آورند) ...

و عرب ها ... تازگی ها شدت نفرتم از عربها چندبرابر شده!

فیلم دف

2009-12-17T12:56:00.000-08:00

امشب کانال BBC فارسی، فیلم "دف" ساخته ی بهمن قبادی را به نمایش گذاشت ...

خیلی زیبا بود ... فیلم مستند "دف"، زندگی خانواده ای در کردستان را به تصویر می کشد

که کارشان ساختن و نواختن یک آلت موسیقی به نام دف است ... این خانواده، 5 فرزند نابینا

دارد که آنها هم به نحوی در این کار به پدر و مادرشان کمک می کنند... ودرخلال ِ روایت،

ببیننده با مراحل ساخت یک دف پوستی آشنا می شود ...

اما به نظرم یکی از زیباترین قسمتهای فیلم، چند دقیقه ی پایانی آن بود .. وقتی گروهی،

دور ِ کوچکترین فرزند خانواده نشسته اند و دف می زنند (که البته اجرایی از مقام نوازی

و ذکرها بود) ... به گفته ی آقای قبادی چنین رسم و آیینی، گاهی در این منطقه برای

شفا و بهبود حال بیمار برگزارمی شود ...

مقام نوازی ، تا حدودی اساس و پایه ی دف نوازی است ... مقام ها در واقع برمبنای

بعضی از ذکرها ساخته شده اند مثل حی الله، ذکر دوم، دائم، حدادی و... معمولاً در

چنین مراسمی این مقام ها با همان ترتیب خاص خودشان، پشت سر هم اجرا می شوند

و گاهی ذکرهای مربوط به هر کدام نیز به همراه آن خوانده می شود.

قبلاً از استادم شنیده بودم که حتی در خانقاه ها هم بر همین اساس دف می زنند.

شرح کاملتری از فیلم و عکسهای مربوط به آن را می توانید در این لینک ببینید.

حاشیه نوشت

2009-12-13T11:07:00.000-08:00

" عشق چون فانوسی است که بود و نبودش به هزاران چیز مثل

نفت و باد و ... پیوند خورده، روشنایی راه درون توست.

فانوست را جز برای دیدن روی خودت بالا نگیر. "

از داستان کوتاه باغچه/ کیارنگ علایی

واینبار تلنگری برای شنیدن ...

2009-12-11T15:47:00.000-08:00

" آنچه بر خود می پسندی برای دیگران هم بپسند

و آنچه برای خودنمی پسندی برای دیگران هم مپسند "

همیشه با خودم فکر می کنم که اگر ما آدم ها در زندگی و روابط اجتماعی و شخصی مان،

حتی به همین یک اصل معتقد بودیم، چقدر دنیای بهتر و عادلانه تری داشتیم ...

چند روزی ست که پروژه ی حمایت از مجید توکلی، یکی از فعالین دانشجویی بازداشت شده،

هیاهویی را در دنیای مجازی براه انداخته است. به نقل از سایت مردمک( لینک خبرش):

این دانشجوی دانشگاه امیر کبیر، روز 16 آذر پس از سخنرانی در جمع دانشجویان معترض

توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.اما یک روز بعد، عکس های او با لباس زنانه در

سایت های حامی دولت و برخی روزنامه ها از جمله روزنامه جوان و ایران چاپ شد.

این رسانه ها مدعی شدند که توکلی برای فرار و ترس از بازداشت، با لباس مبدل و

حجاب اسلامی قصد خروج از دانشگاه را داشته است!

و حالا حماقت ِ ابلهانه ی سازندگان این سناریو ( که هنوز براساس همان جهالت تاریخی شان،

جلوه های خودساخته ی زنانه را عامل تحقیر و ابزاری برای عقده گشایی های شخصی شان

می دانند)،بهانه ای شده برای حرکت و جنبشی فراگیر که ناخودآگاه، سویِ نگاه ها را متوجه

ستمی دیگر می کند.

ستمی که زنان ِ این سرزمین، طعم تلخش را سالیانی ست که میشناسند.

رنجی که همیشه فقط رنج ما بوده ...خودمان باید به خاطرش اعتراض کنیم ... بجنگیم ...

به خاطر ابتدایی ترین حقوق انسانی و شهروندی که داشتنش برای تو بدیهی ست و

درخواستش از سویِ من، زیاده خواهی!!! ....

که حتی حرف زدن درباره ی آن هم به مذاق خیلی ها خوش نمی آید ...

که اگر حرفی هم بزنی، فمینیست هستی و همین دلیل کافی ست برای نشنیدنت! ...

دردی که به قامت ما ساختنش .. دردی که باید در حصار جنسیتی فروخورده، خفه اش کنیم!...

نمی دانی!... نه.. نمی دانی! ... باید اینجا ایستاده باشی!... کنار من! ... باید خودت را

اینجا که ایستاده ام حس کنی، تا بفهمی چقدر این تبعیض، گزنده و دردناک است

و چقدر این تحقیر، آزاردهنده!

حجاب اجباری، همان رسمی ست که خیلی ها در این سالها مثل یک قانون طبیعی

به آن نگاه کرده اند... شاید حتی یکبار هم به این فکر نیفتاده باشند که این چه عدالتی ست

که نیمی از جامعه را ملزم به پوششی خاص می کند آن هم با این توجیه مسخره که

آن نیم ِ دیگر، به گناه نیفتد! و اصلاً کجای دنیا چنین رسمی هست؟!

"مردان با حجاب، در حمایت از دانشجوی زندانی" ... حالا این مردان برای همراهی

با این حرکت اعتراضی، روسری و چادر به سر کرده اند و عکسهایشان را روی اینترنت

گذاشته اند (اینجا و اینجا و اینجا را ببینید) ....

و شاید این تلنگری باشد برای اینکه به خیلی ها یادآوری کند

که چقدر این اجبار،توهین آمیز است!

امروز ، عکسها را که نگاه می کردم، دوباره به یاد این جمله افتادم :

" آنچه بر خود می پسندی برای دیگران هم بپسند و آنچه برای خود

نمی پسندی برای دیگران هم مپسند "

و اینکه چقدر خوب است اگر همه ما به این اصل پایبند باشیم ...

اگر زنانمان خودشان را باور کنند و نهال زخم خورده ی رهایی شان را دوباره برویانند...

اگر مردانمان، رسوب افکار مردسالارانه را از ذهن و باورشان بیرون بریزند و باور کنند

"آنچه بر تو روا نیست، بر دیگری هم سزاوار نیست" ...

و اگر کودکانمان، نگاه انسانی و برابر را بیاموزند ...

پیام شیرین عبادی : برای مردانی که زن بودن را ننگ نمی دانند

روز دانشجو

2009-12-07T12:21:00.000-08:00

باغ از فراق گل
زتن افکند پیرهن،
بر سینه ریخت شب
صدف دانه های برف،
اما بهار ِگمشده از شاخه های دور،
می خواند از درون ِ نفس های آفتاب:

" تا کومه را به جانب ِ مهتاب، روزن است
این خانه روشن است! "

دانشجو
روزت گرامی باد

پی نوشت 1: شعر بالا را از یک مجموعه ی قدیمی به نام "وقت سکوت نیست" انتخاب کردم...
این کتاب از اون سری کتابهایی ِ که اسم نویسنده و تاریخ چاپ نداره ... ولی به نظر میرسه
مربوط به اوایل دهه ی 50 باشه!

پی نوشت 2: دانشجویان دانشگاه فردوسی هم امروز عصر، تجمعی را برگزار کردند... و البته نیروهای
امنیتی هم از صبح جلوی در ِ ورودی ِ دانشگاه و اطراف پارک ملت، اردو زده بودند!!

خاطرت هست ...

2009-12-02T13:02:00.000-08:00

می خواستم فقط از جلوی درش رد بشم و یه نگاهی به داخل بندازم ...

آخه تا حالا پیش نیومده بود این موقع از روز اونجا باشم ... بچه ها رو که دیدم

انگار یه شوق ِ ناشناخته، قدم هامو میکشوند به اون سمت...

اما جلوی در مدرسه که رسیدم ... میونه ازدحام بچه های کوچولویی که با خوشحالی

و خنده داشتن از مدرسه بیرون میومدن، میخکوب شدم!

دلم می خواست تو چشم های تک تکشون نگاه کنم و اون حس قشنگ و

دوست داشتنی که توی اون سالهای دور داشتیم و اونهمه خاطره ای که از

این دبستان قدیمی توی ذهنم مونده را دوباره به یاد بیارم ... و اینکه اونا هم دارن

شیرینی این لحظات را با تمام ِ وجودشون حس می کنن ...

سُرور عزیزم! امروز یادت کردم ... یاد روزهایی که با هم مسیر ِ خونه تا مدرسه را

طی می کردیم ... امروز من تنهایی این راه را رفتم ... اون ساختمونه قدیمی را

دیدم که همیشه ازش می ترسیدیم و فکر می کردیم توش یه موجود ِ وحشتناک

زندگی می کنه ... لوازم تحریریه نزدیک مدرسه رو دیدم که هنوز بچه ها ازش

عکس برگردون میخریدن ...

یادته سُرور؟

" خانوم گلاب! یکی از او عکس برگردون جدیدا بدید! اونکه چشماش تکون می خوره! "

یادته وقتی اسم هردوتامونو برای شرکت توی کلاسای تیزهوشان خوندن، چقدر

ذوق کردیم ... چقدر احساس "بزرگ شدن" می کردیم وقتی باید شبها میرفتیم

برای کلاس ... بعد ِجلسه ی اولش، اینقدر شوق داشتیم که یادمون رفته بود

کارت های تیزهوشانو از روی مقنعه مون جدا کنیم ... (هنوز هر وقت یادش میوفتم

خنده م می گیره دختر! )

راستی تا حالا اینا رو برای پسر کوچولوت سینا هم گفتی؟

شهین ِ خوبم! تو هم توی این خاطره ها بودی ... اون کلاس ِ گوشه ی حیاط که

کنار ِ آبخوری بود یادته؟ ... کلاس دوم .... ما کنار هم میشستیم ... یادته خانم معلم

جامونو عوض کرد ...(آخه باید به ترتیب قد میشستیم و قد من و تو، یک اندازه نبود)

گریه مون گرفته بود و خانم معلم کلی متعجب شد که چطور ما اینقدر بهم وابسته ایم ...

نمی دونست که ما همسایه ایم و من و تو، تمام روزمونو با هم می گذرونیم ...

اون پنجره ی اتاقک ِ بابای مدرسه رو یادته؟ همون پنجره ی بلندی که وقتی می خواستیم

ازش خوراکی بخریم هی مجبور بودیم قدبلندی کنیم ... امروز دیدم هنوز سر جاشه ...

و هنوزم بچه ها مجبورن قدبلندی کنن تا دستشون به پیشخونش برسه!

شهین چقدر خاطره داریم از اون روزا!

اون بار که توی راه مدرسه یک عالمه گل جمع کرده بودیم و می خواستیم خودمون

با این گلها یک ادکلن خوشبو درست کنیم ... یادته با چه بدبختی آبِ گلها رو گرفتیم ...

تا چند روز بوی بدش توی خونه بود ....

یا اون روز که کسی خونه نبود و من یواشکی کتاب آشپزی مامانمو آوردم... بعد رفتیم

توی زیرزمین و سعی کردیم با یه سری مواد خوراکی، یه چیزی از روی کتابه درست کنیم ...

و آخرش چی شد! ... شبش حسابی دل درد شده بودیم! یادته مامانت اومد زیرزمین

چقدر دعوامون کرد...(ولی خودمونیم ها! ما هم خیلی شیطنت می کردیم!)

چقدر دلم برات تنگ شده دختر! ... از همون موقع که از خونه مون رفتین دیگه هر چی

سعی کردم نتونستم پیدات کنم ... هنوز امیدوارم یه روزی، یه جایی، اتفاقی ببینمت!

□□

اسم ها، آدم ها، خاطره ها توی ذهنم می چرخیدند ... آدم هایی که بیشترشون را

بعد از اون سالها گم کردم ....مینا ... مرجان ...زری کوچیکه ..

مرضیه ... محبوبه ... لیلا ... و خیلی های دیگه!

چقدر از اون سالها دور شدیم ...

باورم نمیشه 13-14 سال گذشته ...

...

2009-11-30T10:33:00.000-08:00

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بدآهنگ است

بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان ِ "هرکجا" آیا همین رنگ است؟

مهدی اخوان ثالث

جیگی جیگی ننه خانم

2009-11-20T14:56:00.000-08:00

همین که تئاتری در مشهد اجازه ی اجرای سطح شهر گرفته باشد خودش به تنهایی کلی آدم را متعجب می کند،

حالا اگر بشنوی که شهرداری ناپرهیزی کرده و چنین برنامه ای را تدارک دیده، دیگر قطعاً کنجکاو می شوی

ببینی قضیه از چه قرار است!!

این بود که امشب با جمعی از دوستان، رفتیم این تئاتر را ببینیم و اگرچه نمایشی برای رده ی سنی کودک و نوجوان بود

اما فکر کردیم برای یک عصر جمعه، تفریح جالبی خواهد بود! ... مخصوصاً اینکه اسم بامزه ای

هم داشت : "جیگی جیگی ننه خانم "

محل نمایش آمفی تئاتر کوچکی در پارک کوهسنگی بود ... والبته جمعیت منتظر پشت درهای سالن هم درحد انفجار!

بالاخره بعد از یک ساعت و نیم معطلی، موفق شدیم نمایش را ببینیم!

جیگی جیگی ننه خانم، درواقع داستان مطرب دوره گردی ست که سالها پیش توی همین شهر زندگی میکرده...

و همه او را با چندتا عروسک و دایره زنگی اش می دیده اند که در خیابانها آواز می خواند و بچه ها را سرگرم می کند.

"طبق گفته ی قدیمی تر ها،جیگی جیگی ننه خانم، مردی با قامتی متوسط، شانه های پهن ،صورتی استخوانی

وموهای بلند خرمایی رنگ بوده و محل زندگی اش هم اتاقکی غار مانند درکال (کانال) انتهای کوچه نوغان

جایی نزدیک حوالی دبیرستان حاج تقی آقا بزرگ امروزی بوده است. اما یک عامل مهمی که سبب شد که او

بیش از هر نوازنده ی دیگری در ذهن ساکنان دهه های 30 و40 مشهد بماند،ماجرای دفن او بود. براساس

روایت قدیمی ها،وقتی چند روزی اهالی محله ی نوغان، جیگی جیگی را مشاهده نکردند با توجه به اینکه او

بجز ماههای محرم و صفر که به احترام سوگواران حسینی از اتاقکش خارج نمی شد و ساز نمی زد، هر روز

در ساعات نخستین روز از کال بیرون آمده و راهی نقطه ای از شهر میشد، برای کشف علت این غیبت ناگهانی

به غارش مراجعه کردند و با جسد بی جان وی مواجه شدند. آنان با دیدن این صحنه جنازه را به غسالخانه شهر

که در میدان طبرسی قرارداشت منتقل کردند وچون مشخص نبود بستگانی دارد یا نه قرارشد شبی درغسالخانه بماند

وروزبعد یا به خانواده اش تحویل داده ویا توسط ماموران شهرداری درقبرستان گلشور که درآن زمان قبرستان

عمومی شهر بود،به خاک سپرده شود. روزبعد هنگامی که بستگان یکی از تجار معروف مشهد که جنازه اوهم

شب قبل درغسالخانه مانده است به هنگام قراردادن جنازه عزیزشان در قبرازپیش خریداری شده و برای وداع آخر،

کفن را از روی صورت او پس می زنند با صحنه ای عجیب مواجه می شوند و درمی یابند جنازه ای که آنان با خود

به حرم آورده اند جنازه جیگی جیگی ننه خانم است .این افراد ابتدا به گلشور مراجعه می کنند و وقتی می بینند

جنازه پدرشان دفن شده برای گرفتن مجوز نبش قبر به سراغ مراجع آن زمان مشهد آیات عظام سبزواری و

میلانی می روند اما هردوی این بزرگواران با خواسته آنان مخالفت می کنند تا جیگی جیگی این مطرب بدون خانواده

برای همیشه درایوان شمالی صحن انقلاب که به ایوان عباسی شهرت دارد،آرامش ابدی پیدا کند. پخش این خبر

درسطح شهر نه تنها باعث شد تا مردم حرمتی ویژه برای جیگی جیگی ننه خانم قایل شوند که عاملی شد تا

موسیقی و نمایش در بین مردم مشهد دیگر مذموم قلمداد نشده وخانواده ها از اینکه فرزندانشان گام درراه هنر

نهاده اند،سرافکنده نباشند. " (نقل از این وبلاگ)

نمایشی که امشب دیدیم تصویرگر همین روایت بود ... البته با مخلفات طنز و موسیقی و با زبانی کودکانه!

در این میان چندتا بازیگر خردسال و کودک هم بودند که اجرای نسبتاً خوبی ارائه کردند ... ولی بازیگر نقش

جیگی جیگی،اجرایی بهتر از بقیه داشت.

راستش با فضای ناامید کننده ای که در حوزه ی فعالیت های هنری این شهر وجود دارد، به نظرم واقعاً باید از

هنرمندانی که با همه ی این محدودیت ها سعی می کنند کاری در این زمینه انجام دهند، قدردانی کرد!

پی نوشت: در مجموع امشب به ما بسیار خوش گذشت! ... نمیدونم چطوریه که این جور تفریحات موقعی

که خیلی درس داری و عموماً در ایام امتحانات، خیلی بیشتر دلچسبه!

بعداً نوشت: نوزدهمین جشنواره تئاتر خراسان رضوی بعد از هفت سال وقفه، با اجرای هشت نمایش
امروز(شنبه 30آبان) در مشهد آغاز شد!!! (لینک خبرش)

دزدی

2009-11-16T13:05:00.000-08:00

" اوادوز گفت: ننه کلاغه، دزدی چرا؟ گناه دارد.

ننه کلاغه گفت: بچه نشو جانم. گناه چیست؟ این گناه است که دزدی نکنم، خودم و بچه هام

از گرسنگی بمیرند. این گناه است که صابون بریزد زیر دست و پا و من گرسنه بمانم. من دیگر

آنقدر عمر کرده ام که این چیزها را بدانم. این را هم تو بدان که با این نصیحت های خشک و خالی

نمی شود جلوی دزدی را گرفت. تا وقتی که هر کس برای خودش کار می کند، دزدی هم خواهد بود."

اولدوز و کلاغ ها- صمد بهرنگی

اولش خیلی عصبانی شدم ... فکر کردم واقعاً خیلی بی انصافیه! اینکه وقتی رفتی سر کلاس درس،

اونم یه کلاس رایگان که تو داری دانش ت رو بی هیچ چشمداشتی در اختیارشون قرار میدی...

یکی از اون چند لحظه شلوغی مدرسه استفاده کنه و لباس گرمی که برای روی مانتو آورده بودی بپوشی

را برداره! تازه اونم لباسی که هدیه گرفته بودی!.... بعد اونوقت توی این شب سرد، تمام راه تا خونه را

یخ بزنی و بلرزی!

اما خب چیکار میشه کرد ... شایدم به قول مادرم، واقعاً نیاز داشته ... وقتی همه ی ملت سرشون

به زندگی خودشون گرمه و همه ی سعی شون اینه که توی این آشفته بازار، فقط بتونن یه جوری

گلیم خودشون و خانواده شونو از آب بیرون بکشن ... وقتی همه مون هر فشار اجتماعی و اقتصادی

که از طرف اون بالانشین های قدرتمدار، نازل میشه را می پذیریم و سعی می کنیم به هر نحو ممکن

خودمونو با این شرایط وفق بدیم ... وقتی اعتراض نمی کنیم .. وقتی بی تفاوتیم ... وقتی چشمامونو

عادت دادیم به ندیدن خیلی از واقعیتها ... به نشنیدن صداهای ضعیفی که واقعاً نمی تونن

این شرایط را دوام بیارن... بیش از این چه انتظاری داریم؟

اون مادر، اون پدری که بچه ش گرسنه ست، سرپناه گرمی نداره توی این سرما، حتی نمی تونه

نیازهای اولیه خانواده ش را برطرف کنه ... واقعاً چه انتظاری ازش داریم؟

با این آمار وحشتناک بیکاری که آقایون هرچقدر سعی می کنن از سرو ته ش بزنن، بازم

یه رقم نجومی هستش که از تریبون رسانه هاشون اعلام میشه! واقعاً باهاش چیکار میشه کرد؟

این آدم که نمیتونه دست روی دست بذاره و ببینه که خانواده ش داره نابود میشه ... همونطور که

بقیه سعی میکنن خودشونو وفق بِدَن، اونم اینطوری برای بقاء خودش و خانواده ش کاری می کنه!

دزدی، فحشا، فساد ..

اینا قصه نیست! واقعیته! اگه یه کم دقیق تر به این جامعه ی بیمار نگاه کنیم، این واقعیتها رو می بینیم!

داستان های صمد بهرنگی را بارها خوندم ... کلامش همیشه پر از کنایه هایی ست به آدم های

بی تفاوت و خوابزده ای که تنها دغدغه ی زندگی شان، عدم تخطی از یک منشور اخلاقیه

که خوب و بدش را هم آن دیگری بهشان دیکته کرده، و این جماعت، عمری بدون چون و چرا

آن را همینطور قالبی و یکجا پذیرفته اند... بدون اینکه فکر کنند که واقعاً توی چه جامعه ای

میشه دنبال این معیارهای درستی و نادرستی بود ...

گفتگوی اولدوز و ننه کلاغه در داستان "اولدوز و کلاغ ها" ، این نقد تیز و برنده رو به خوبی

نشون میده ... امشب دوباره یاد این جملات افتادم!